اتفاقات پشت سرهم می آیند و کلبه کوچک این حقیرمنزلت را ویرانه کرده و سپس می‌روند. گذشته ای نامفهوم، حالی زجرآور و آینده ای نامعلوم؛ دست در دست هم می‌دهند تا آدمی حتی با خویش بیگانه شود، و به راستی "بیگانه" چه زیبا واژه ایست برای توصیف ما. مارکو، گاهی آدمی به موقعیتی می‌رسد که دیگر هیچ چیز توان کمک به انسان برای رویارویی با اتفاقات زندگی را ندارد. 

 معیاری برای انتخابِ درست وجود ندارد، ولی اگر در مسئله "خودشناسی" به خودکفایی رسیده باشی و خودت، آینه خودت باشی، مسیر برایت هموارتر، و انتخاب هایت درست تر خواهند بود. خودت را بشناس مارکو. با خودت صحبت کن، برای خودت ارزش قائل شو و در مقاطع مهم زندگی ات، او را فراموش نکن. او بخش جدایی ناپذیر توست. 

در روزگار فلاکت زده و غمناکی زندگی میکنیم مارکو. در هر نیم نگاهی به زندگی دیگران، ناعادلانه بودن خلقت را بیش از پیش حس میکنیم. قانونی وجود دارد که اذعان میکند هرچیز در برِ میل به پایداری، میل به نابودی و "هیچ" شدن مطلق دارد. احساسات و عواطف انسانی نیز از این قاعده مستثنی نیستند. غرایز احساسی ما به گونه ای تکامل یافته اند تا برخی احساسات بتوانند به عمق قلب ما نفوذ کرده و حتی بُنیه آدمی را تغییر دهند؛ ولی هنگامی که شکستی در ساختار منطق احساسی ما رخ دهد، دیگر بازگشت به کالبد سابقمان ممکن نخواهد بود. شاید دلیل عمده شکست این ساختار، ظاهرا پایداری و باطنا نابودی عواطف انسانی در طول عمرِ آدمی باشد. 

از این بحث ها گذر کنیم مارکو، در نامه ای که به من فرستادی، ناامیدی ات از زندگانی مشهود بود. ناامیدی تنها یک بهانه خودساخته برای عدم تلاش است. اگر راهی برای تلاش کردن وجود ندارد و خود را محبوس در اتاقی تاریک در گوشه ذهنت میبینی، یعنی وقتش رسیده که چراغدان های خاک گرفته همان حوالی را تمیز کنی و شمع های جدیدی نصب کنی. اگر هدفی نداری تا برایش تلاش کنی، بهتر است درِ همان اتاق را قفل کرده، کلیدش را دور انداخته و دیگر به تغییر وضعیت فعلی ات فکر نکنی؛ چون تلاش برای رسیدن به هدف، "مقدس" است و "انسانِ تقدیس شده" میطلبد، نه انسانی سست عنصر که تنها دنبال ناامیدی به عنوان بهانه است. 

سرنوشت آدمی به اندازه نادانی و سرکشی بی حد و مرزش، غم انگیز و بس حُزن آلود است. عده ای به دنبال هدفی بس دور و بعید، عده ای در غم و حسرت گذشته، عده ای نیز بی نیازند از هرچیز، گویی همین نقطه کوچک ملک شخصی آنهاست. حال اگر جهانی دیگر درکارَست و موٌاخذه خواهیم شد، آیا حسابرسی من و آن دیگری یکسان خواهد بود؟ گر چنین است، مگر او به مثل من زیسته یا من در موقعیت او بوده ام که به همین سادگی قضاوت صورت گیرد؟ و اگر چنین جهانی در کار نیست، این جبر زیستن برای چیست؟

به وسعت سرزمین مادری، 

به وسعت خوشه زار های خیالی دشت آرزوها، 

به وسعت اندوه خدا، 

ولی اما این درد عمیق، 

ریشه دارد در خون، 

ریشه دارد در دل سنگی عهد جدید

به اندازه شادی، 

به اندازه آزادی، 

کاش آسمان، اینقَدَر رویِ تاریکِ خودش را، 

به رُخِ اهلِ دیارِ غم و اندوه، نمایان نِمیکرد. 

کاش ما هم، لحظه ای، 

از غمِ مرگِ کبوتران، 

از غمِ فراغِ پروانه، 

از غمِ اشکِ شمع، 

رهایی داشتیم. 

شاید تابستانی داشتیم به وسعتِ سرسبزیِ دشت های وسیعِ

 ناکجا آباد؛ 

یا شاید پاییزی به دلگیریِ آخرین لحظهِ جداییِ برگی زرد و

 خسته از درخت؛ 

درختی که مانند مادری مهربان، زمانی، نوازشِ نسیم گونه اش

 را روی تنِ بی جانِ برگ کشیده؛  

شاید این دنیا، زمستانِ سرد و بی عاطفهِ ماست؟... 

 صدای جیرجیرک ها، جغد های سرگردان و بی خواب، و نسیم

 ملایم بهاری گوش فرا میدهم. دروغ میگویند؛ صدای زندگی را

 باید شبانگاه شنید. 

حس اسیر جنگ جهانی را دارم که درحال نگاه کردن به پرچم

 کشورش است درحالیکه زیر پای دشمنان له میشود. 

و همچنین حس پرنده ای که شکارش را، شکاری که تنها امید

 زندگی اوست، از دست داده و خیره به آسمانِ شب، نمیداند

 امشب، از گرسنگی میمیرد یا نه. 

این احساسات هرچه هستند، آخر سر یک روز مرا در خود فرو

 خواهند برد. امیدوارم آن روز، پس از سالها، زندگی کنم. همین