افکار عمیق | Deep Thoughts

دوراهی های بسیاری در مسیر زندگی وجود دارند مارکو. سرنوشت یا نتیجه اعمال آدمی یا هرچه که باشد، در فرجامِ مجموعه ای از اعمالت، تو را در انتخابی بس سخت قرار خواهد داد. تو در هنگام انتخاب راه، تنها ترین انسانِ زمین خواهی بود؛ تکیه گاهی که اگر اشتباه کرده باشی، جای جبران به تو دهد وجود نخواهد داشت، و اگر انتخاب اشتباهی کرده باشی، کمترین مجازاتَت اتلاف عمرت خواهد بود، آیا اتلاف ارزشمندترین داراییِ زندگی ات دردناک نیست؟

 معیاری برای انتخابِ درست وجود ندارد، ولی اگر در مسئله "خودشناسی" به خودکفایی رسیده باشی و خودت، آینه خودت باشی، مسیر برایت هموارتر، و انتخاب هایت درست تر خواهند بود. خودت را بشناس مارکو. با خودت صحبت کن، برای خودت ارزش قائل شو و در مقاطع مهم زندگی ات، او را فراموش نکن. او بخش جدایی ناپذیر توست. 

امیدوارم در حد فاصل آخرین نامه ام به تو تا همین لحظه ای که این نوشته را میخوانی، توانسته باشی قامی هرچند کوچک برای بهتر شدن برداشته باشی. 

در روزگار فلاکت زده و غمناکی زندگی میکنیم مارکو. در هر نیم نگاهی به زندگی دیگران، ناعادلانه بودن خلقت را بیش از پیش حس میکنیم. قانونی وجود دارد که اذعان میکند هرچیز در برِ میل به پایداری، میل به نابودی و "هیچ" شدن مطلق دارد. احساسات و عواطف انسانی نیز از این قاعده مستثنی نیستند. غرایز احساسی ما به گونه ای تکامل یافته اند تا برخی احساسات بتوانند به عمق قلب ما نفوذ کرده و حتی بُنیه آدمی را تغییر دهند؛ ولی هنگامی که شکستی در ساختار منطق احساسی ما رخ دهد، دیگر بازگشت به کالبد سابقمان ممکن نخواهد بود. شاید دلیل عمده شکست این ساختار، ظاهرا پایداری و باطنا نابودی عواطف انسانی در طول عمرِ آدمی باشد. 

از این بحث ها گذر کنیم مارکو، در نامه ای که به من فرستادی، ناامیدی ات از زندگانی مشهود بود. ناامیدی تنها یک بهانه خودساخته برای عدم تلاش است. اگر راهی برای تلاش کردن وجود ندارد و خود را محبوس در اتاقی تاریک در گوشه ذهنت میبینی، یعنی وقتش رسیده که چراغدان های خاک گرفته همان حوالی را تمیز کنی و شمع های جدیدی نصب کنی. اگر هدفی نداری تا برایش تلاش کنی، بهتر است درِ همان اتاق را قفل کرده، کلیدش را دور انداخته و دیگر به تغییر وضعیت فعلی ات فکر نکنی؛ چون تلاش برای رسیدن به هدف، "مقدس" است و "انسانِ تقدیس شده" میطلبد، نه انسانی سست عنصر که تنها دنبال ناامیدی به عنوان بهانه است.